Tijdens mijn studie psychologie in Duitsland ben ik vastgelopen toen zij de exameneisen verhoogden, zoals minder vragen om punten te halen en veel minder tijd dan voorheen. Ineens kon ik ook met de grootste inzet geen voldoende meer halen. Ik kwam letterlijk tot aan het punt om van de brug op de A4 te springen, zo vertwijfeld was ik. Dat was het punt waarop ik besloot hulp te zoeken. Zo heb ik met 47 jaar mijn diagnose ADHD gekregen. En medicatie. Wat een verademing! Ik was zo blij! Eindelijk viel alles op een plekje. Ik had altijd al het gevoel gehad dat ik verhoudingsgewijs meer moest werken dan mijn medestudenten en dat mijn resultaten vergeleken met mijn inzet achterbleven. Ik begreep nu waarom ik altijd zoveel ruis in mijn hoofd had en gedachten maar kort vast kon houden en met een bos van post-its moest leven om het te redden. En waarom ik vaker naar school kwam, de leerlingen driftig met hun examenidioom boeken op de gang zag staan en panisch besefte, dat ik (weer eens) vergeten was, dat ik een SO had opgegeven. En ik snapte dan ook waarom mijn weekplanning maar die ene courante dag kon behelzen, de hele rest was een groot waas. 

Ik zal nooit de eerste keer vergeten dat ik een Ritalinpilletje nam: een half uur na inname verdween de ruis in mijn hoofd, het voelde alsof een raam openging, en de stof die ik aan lezen was, net als frisse lucht, naar binnen stroomde. Maar het moment suprème was de volgende ochtend: Ik wist nog wat ik de dag ervoor had gelezen! Ik heb gehuild als een klein kind van blijheid! Zo intens was het gevoel van geluk en opluchting. Zo intens en zo belangrijk dat ik het iedereen met ADHD zou gunnen!